Κάποτε μια Επανάσταση...

Κάποτε σε μια μεγάλη και ισχυρή αυτοκρατορία κάποια μερίδα σκλάβων άρχισε να σκέφτεται το ενδεχόμενο της ελευθερίας. Ηδη κάποιος που μίλησε για το τι πετυχαίνει "όποιος ελεύθερα συλλογάται" και πίστευε πως "κάλλιο είναι μιάς ώρας ελεύθερη ζωή...", είχε προδωθεί από τους υπαλλήλους του τότε κατεστημένου, και είχε θανατωθεί. Κάποιος...Ρήγας Βελεστινλής που από κάποιος είναι τώρα πια Ο ΡΗΓΑΣ μια ολόκληρης ιδέας.

Αυτοί λοιπόν οι ξυπόλητοι και άοπλοι ραγιάδες άρχισαν να σκέφτονται ένα μέλλον χωρίς δουλεία, ένα μέλλον που να είναι δικό τους και μόνο.
Ξαφνικά, και εκεί που ήταν βυθισμένοι στο μαύρο σκοτάδι, άρχισαν να τους πλησιάζουν διάφοροι, και να τους λένε πως, είναι απόγονοι ηρωικών προγόνων. Κάποιοι Φιλέλληνες που δεν πίστευαν πως το αρχαίο μεγαλείο είχε χαθεί για πάντα. Και όταν άρχισαν να μαθαίνουν για τα κατορθώματα των προγόνων θέλησαν να γράψουν κι αυτοί μια ηρωική σελίδα και να λευτερωθούν από αυτούς που τους δυνάστευαν. Τα εμπόδια πολλά. Μα η δίψα μεγάλη. Και έτσι το όνειρο έγινε πραγματικότητα απέναντι σε πάνοπλη αυτοκρατορία.

Στο εσωτερικό υπήρχε θέληση και πίστη για τον αγώνα και ένας κατακτητής ισχυρός. Στο εξωτερικό, στην Ευρώπη, υπήρχε το ρεύμα του φιλελληνισμού, που ήταν ΛΑΪΚΟ, και κυβερνήσεις ευρωπαϊκές που εξέφραζαν το κατεστημένο, και ήταν εχθρικές στο ενδεχόμενο της επανάστασης... Οι λαοί της ευρώπης ήταν που ανάμεσά τους διαδόδηκε το φιλελληνικό ρεύμα και όχι τα κράτη... Και πολλοί από αυτούς τους φιλέλληνες (στην ουσία Ελληνες για μένα) ήρθαν εδώ και έπεσαν στο πεδίο της μάχης για την ιδέα τους!

Ολοι μαζί αυτοί επανέλαβαν Θερμοπύλες, και θα το ξαναέκαναν πολλά χρόνια αργότερα απέναντι σε άλλον ένα πάνοπλο εισβολέα το 1940. Αποδεικνύοντας πως ο καθένας είναι αυτό ακριβώς που πιστεύει ότι είναι, και βγάζοντας άκυρο οποιονδήποτε "Φαλμεράυερ" ήθελε να τους...προσδιορίσει!

Η επανάσταση ήταν μια πραγματική επανάσταση αλλά οι ισχυροί και βολεμένοι της εποχής ταυτισμένοι με την τουρκική κυριαρχία και σε...πολύ καλές σχέσεις μαζί της, ήταν φυσικό να την δουν σαν...απειλή και να ενεργοποιούνται διάφοροι μηχανισμοί για την αποτροπή της, αφού κινδύνευαν να διαταραχτούν οι..."ισορροπίες"...

Οι ισχυροί του τότε προσπάθησαν να το εμποδίσουν, και οι ισχυροί του σήμερα προσπαθούν διαστρέφοντάς το, να το παρουσιάσουν σαν κάτι άλλο από αυτό που ήταν...
Υπάρχουν αρκετές κινηματογραφικές ταινίες που παρουσιάζουν τους Ελληνες ως απλούς δολιοφθορείς της...έννομης Οθωμανικής τάξης.! Γιατί βέβαια πολύ θα ήθελαν να παρουσιάσουν τον επαναστατικό στρατό ως έναν μέγα επεκτατικό, ιμπεριαλιστικό, επιθετικό στρατό, αλλά δεν τους βγαίνει! Κι αυτό, γιατί είναι αποδεδειγμένο ιστορικά πως ήταν σχεδόν άοπλοι οι εξεγερμένοι, και έτσι το μόνο που τους μένει είναι να παρουσιάσουν τους επαναστάτες ως μια εγκληματική ομάδα.

Θέλουν κάποιοι να εξηγούμε τα πράγματα γενικώς με τον τρόπο που μας υποδεικνύουν αυτοί.
Μα πάντα αυτός ο ξεσηκωμός, δεν θα είναι μόνο εθνικός ξεσηκωμός,αλλά θα συμβολίζει τον γενικότερο αγώνα του ανθρώπου, και την αντίσταση του κατατρεγμένου προς τον δυνάστη όπως ακριβώς το είπε ο μεγάλος Ρήγας:"Οταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούει τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του, και το πλέον απαραίτητο από όλα τα χρέη του...".

Ενα άλλο κουίζ

Κάποτε στα μακρινά χρόνια του παρελθόντος, όταν οι άνθρωποι είχαν καθαρούς και ηθικούς κώδικες συμπεριφοράς, ένας λαός προσπαθούσε με κάθε τρόπο να υπερασπίσει τα πολυτιμότερα πράγματα και ιδέες που είχε διδαχθεί από τους προγόνους του: Την γη του, την ελευθερία, την οικογένεια. Ο κίνδυνος να χάσει ό,τι με αγώνες αιώνων είχε κατακτήσει, ήταν τώρα πιο ορατός από κάθε άλλη φορά. Ο εχθρός είχε πλησιάσει προ των πυλών με χίλιους δυό τρόπους και δεν συμβιβαζόταν με ειρήνη και συνύπαρξη, παρά το μόνο που ήθελε ήταν παράδοση και υποταγή. Και οπωσδήποτε την ιερή γη τους. Οι αντιπροσωπείες που στέλνοταν από την μια και την άλλη πλευρά δεν κατάφερναν να βρούν μια λύση ανθρώπινη, λύση συνεργασίας και ειρήνης...
Ο προορισμός θα ήταν αναπόφευκτα ένας: Η σύγκρουση. Οι πιο σοφοί του λαού έψαχναν να βρούν λύση. Η λύση ήρθε μετά από διαπραγματεύσεις που όμως οδηγούσε και αυτή σε σύγκρουση: Αναμέτρηση! Ολοι έκαναν το καλύτερο δυνατό για να βρεθεί ο ικανός, αυτός που θα σηκώσει το βάρος της σωτηρίας, που πάνω στο σκληραγωγημένο, πολεμικά εκπαιδευμένο σώμα του, και στα ιερά υπερασπιστικά όπλα του, θα στηρίζονταν τα όνειρα και οι ελπίδες ενός ολόκληρου λαού. Ο μαχητής δεν άργησε να βρεθεί ανάμεσα από χιλιάδες, έτοιμους να παραδώσουν θυσία το σώμα τους, από αγάπη και αφοσίωση προς ό,τι πιο γλυκό και ιερό μαζί. Από τον τάφο του προγόνου μέχρι το αθώο και αγνό βλέμμα των παιδιών τους. Ολοι τους ήταν πρόθυμοι μα μόνο ένας ήταν αυτός που έπρεπε να σηκώσει όλο το βάρος. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Ο μαχητής φόρεσε τα πολεμικά εξαρτήματα και κρατώντας τα όπλα κατευθύνθηκε προς το πεδίο της αναμέτρησης. Ειναι τόσο σίγουρος για το δίκιο του αγώνα του που ούτε μια στιγμή δεν σκέφτεται την φυγή, και ο φόβος δεν τον αγγίζει. Ούτε για μια στιγμή δεν ξεχνάει τη μεγάλη ευθύνη του απέναντι στο λαό του. Ανυπομονεί πότε θα εμφανιστεί ο αντίπαλος. Όμως το μυαλό, που κρύβεται μέσα σε αυτό το σκληρό κορμί, είναι τόσο αγνό, και πολιτισμένο που δεν σκέφτεται, δεν μπορεί να υποθέσει τίποτε άλλο πέρα απο την ευθεία αναμέτρηση και την αντρίκεια πάλη. Τα σεβάσματα του λαού του και οι πολεμικοί κανόνες-άγραφοι νόμοι δεν αφήναν χώρο στο μυαλό του να υποθέσει κάτι άλλο πέρα από τον δίκαιο πολεμικό αγώνα. Όμως...Όμως δεν είχε ακούσει ποτέ του για τις θανατηφόρες ικανότητες του πολυπλόκαμμου δόλου.Του δόλου που παραφύλαγε εκεί γύρω και βαρύ του ριξε βόλι θανάτου στο ολοκάθαρο μέτωπό του. Ο μαχητής λύγισε, και μέχρι να πέσει δεν έπαψε το βλέμμα του, με την απορία και έκπληξη ζωγραφισμένη, να ψάχνει για να βρεί απο πού έφυγε η σαίτα του δόλου και της πονηριάς που τον πλήγωσε θανάσιμα. Μ` αυτή την έκφραση άφησε την τελευταία του πνοή, χτυπημένος από εχθρό κρυφό! Ποιός άραγε μπορούσε να του βγάλει από πάνω του, τις τελευταίες στιγμές του, την ντροπή που ένοιωθε φεύγοντας νικημένος πριν καν δει τον αντίπαλό του! Πόσο μεγάλη αισθανόταν την "προδοσία" απέναντι στο λαό του, λίγες στιγμές πριν ξεψυχήσει, κανείς ποτέ δεν έμαθε και ούτε θα μάθει. Αφού πάνω στον απονήρευτο ήρωα έπεσε και η πέτρα της λήθης, και κανείς δεν τον μαθαίνει ως αυτό που πραγματικά ήταν: Ενας δίκαιος μαχητής. Ο λαός του τελικά έχασε. Και όχι μόνο έχασε αλλά χάθηκε από το πρόσωπο της ιστορίας .Της ιστορίας που γράφει ο άνθρωπος (αυτό το...κτήνος) κατά πώς τον βολεύει! Της ιστορίας, δηλαδή, της... ορντινάτσας των ισχυρών...


Και βέβαια αυτό το κουίζ εκτός από ιστορικό είναι και...φιλολογικό! Φιλολογικό γιατί δεν τέθηκε για να απαντηθεί!..


ΥΓ: Θα`ταν έλλειψη ειλικρίνειας αν δεν ομολογούσα ότι για το ύφος του παραπάνω κειμένου (αν και ολοκληρωτικά δικό μου) εμπνεύστηκα απο τον συγγραφέα Μιχάλη Καλόπουλο